The learning project: een reflectie

Hmmm, het leren spelen op een mondharmonica leek me niet al te moeilijk ... tot ik eraan begon ... dju toch! De kunst is om afwisselend te blazen en te zuigen, om verschillende klanken eruit te krijgen. In het begin sloeg ik de gemakkelijkste kinderliedjes over ("pff, belachelijk, ik kan dat"), en vloog direct naar een lekker bluesnummer. Jaja .... Ben dan toch maar schielijk teruggekeerd naar de 'gemakkelijke' kinderliedjes, vol nederigheid. En maar zuigen en blazen, tot aan het hyperventileren toe, hihi. 

De truc is om te blazen (en zuigen) vanuit je middenrif, de lage ademhaling, en dus niet vanuit je longen (de hoge ademhaling) die ook oppervlakkig is en je dus sneller leidt naar kortademigheid. Zeker als je vier keer na elkaar moet zuigen en je eigenlijk wil inademen … daar ben ik nog niet uit.

Zo gaat een kinderliedje:

“Altijd is kortjakje ziek “
+4 +4 +6+6 –6 –6 +6
-5 –5 –5 –5 +5 +5 –4 –4 +4
+6 +6 –5 –5 +5 +5 -4
+6 +6 –5 –5 +5 +5 -4
+4 +4 +6+6 -6 –6 +6
-5 –5 –5 –5 +5 +4 –4 –4 +

Zo moet ik hem vasthouden:

De kinderen vinden het alleszins prachtig dat ma leert een instrument te spelen. Vol enthousiasme proberen ze het ook (tussenin mijn pauzes), wat dan natuurlijk voor mij minder leuk is bij het zuigen ....Bwaak.

Geduld schijnt een schone zaak te zijn, maar is niet altijd aan mij besteed, helaas. Zeker als het gaat over het leren van nieuwe dingen. En ik wéét dit nochtans op voorhand, maar toch trap ik er iedere keer weer in.